Monday, February 25, 2013

SABIR





Ben çocukken annem bizimle uğraşırken sık sık "ya sabır" derdi. Bazen daha da başedemediği anlarda "Allah'ım sen bana sabır ver" derdi. Kardeşim Burak böyle zamanlarda; " Annem neden Allah'tan sürekli sabun isteyip duruyor abla?"  diye sorardı. Çocuk yetiştirirken anahtar kelimenin sabır olduğunu anlamam geç olmadı.




Ada kızım bebekken bir dönem sürekli saçlarımı çekerdi, "yapma" derdik, anlamazdı, kızmak zaten olmazdı daha çok küçüktü. Sonra zaman geçti ve saç çekme yerini, tiz çığlıklara bıraktı, onu da eline geçirdiği herşeyi fırlatmak takip etti. Buna cam bardaklar dahildi. Terastan her eline geçeni yere attığı yetmiyormuş gibi, TV kumandasını bir gün bulaşık makinesinde buluyorduk, başka bir gün aramadığımız yer kalmayan USB'yi ayakkabının içinde. Arada kaybettiğimiz şeyleri çöpe attığından da şüphe eder olmuştuk. Bütün bunlar kendi egolarını tatmin etmek değildi tabi, minicik bir çocuğun yaşamı keşfetme adımlarıydı. Paylaşmama dönemi, herşey benim dönemi. Ardından herşeyi ben yapacağım dönemi daha da vahimdi. Kapıdan defalarca geri çıktığımı hatırlarım, kapıyı onun açması için. Ya da asansör düğmesine basmadığı için kıyameti kopardığı olurdu. Eğer bu noktalarda biz ona kızsak, bağırsak ya da baskılasak, sınırlasak nasıl öğrenecekti? Ya bizim direktiflerimizle hafif koyunlaşacak, sıradanlaşacak, ya da sürekli uyarılarla kişiliksizleşecekti. Oysa biz ne istiyorduk? Hem soru soran, sorgulayan bir birey olsun ve hem de özgüvenli ve kişilikli yetişsin. Peki bütün bunlar bizim müdahalelerimizle sekteye uğramalı mıydı? Çocuk dediğin, yetişkinler gibi düşünemeyen, soyutlayamayan, kavramsal düşünceden uzak tazecik bir beyin değil midir?

Üniversite yıllarında çok sevdiğim bir arkadaşımla, formüllerin içinden çıkamadığımız, sınava hazırlanırken uzun katsayılarla, çok bilinmeyenli denklemlerle uğraşırken görmüştük ki, hangi noktada kalıyorsak, o noktada bir "kabul" var. Katsayılardan biri için bir aralık verilmiş ve siz o "kabul" ile bir diğer adıma geçebiliyorsunuz. Yani neymiş, "sıkışınca kabul yapacaksın" !

İlk kızım büyürken işte, benden daha tecrübeli bir anne arkadaşımla bu konularda dertleşirken bana şöyle demişti, " bu bir dönem, geçecek!" Ben de bunun üzerine son derece sabırlı olmaya ve konu her neyse, çocuğumun üzerine gitmemeye gayret ettim. Şimdi ben de kızlarım büyürken, bir şeyler değişirken, bu günlerin geçeceğini, büyüyüp kavramsal düşünmeyi öğreneceklerini biliyorum. Ve sıkışınca diyorum ki "bu bir dönem ve bitecek, biraz daha sabır".

2 comments:

Unknown said...

Ne guzel özetlemişiniz. Bizde bu günlerde paylaşamama günlerini yaşıyoruz. Ve bu bir dönem geçecek :)))

Girno said...

Çok teşekkür ederim, beğenmenize sevindim :) Evet bu bir "dönem" geçecek :)